Skip to content
Kapwa Pinoy Pamana
← Meet the Voices

TINIG #02 · AUSTRALIA

Rachel Bernabe

Maaari akong maging pareho.

Isinalin mula sa orihinal na Ingles ni Rachel.

01 — Ang kinalakhan ko

Sa palagay ko, namulat ako sa pagiging Filipino sa pamamagitan ng mga pang-araw-araw na karanasan habang lumalaki sa aking pamilya at komunidad. Hindi iyon dahil sa iisang partikular na sandali.

Ipinakilala ako ng mga magulang ko sa Filipino folk dance noong apat na taong gulang ako, at naging napakahalagang bahagi iyon ng aking paglaki.

Naaalala ko rin ang paglalakbay namin mula Canberra patungong Sydney kasama ang mga magulang ko para dumalo sa Grand Fiesta Kultura. Noong panahong iyon, walang mga Filipino restaurant sa Canberra. Ang mga biyahe naming iyon, ang pagpunta sa mga restaurant sa Blacktown, Sydney, at ang panahong ginugol namin sa mga Filipino event ay mga alaalang dala ko pa rin hanggang ngayon.

Sa pagbabalik-tanaw, napagtanto ko kung gaano kalaki ang naging impluwensiya ng mga karanasang iyon sa koneksiyon ko sa ating kultura.

Nasa pagkaing kinakain namin, sa paraan ng pakikitungo namin sa pamilya, sa paggalang namin sa mga nakatatanda, at sa pagpapahalaga sa komunidad ang pagiging Filipino. Nasa paraan iyon ng pagpapalaki sa akin ng mga magulang ko at sa mga pagpapahalagang ipinasa nila.

Ang mga bagay na maaaring binalewala ko noong bata pa ako ay nararamdaman ko ngayon bilang mahahalagang bahagi ng aking pamana na nais kong ingatan.

02 — Ang nauunawaan ko ngayon

Lumaki ako sa Australia at napalilibutan ng pamumuhay na Australian, pero palaging likas na bahagi ng pagkatao ko ang aking Filipino identity. Hindi ko kailanman naramdaman na kailangan ko pa itong tuklasin kalaunan sa buhay.

Sa totoo lang, hindi ko kailanman tinanong ang sarili ko kung sapat ba ang pagiging Filipino ko.

Habang lumalaki sa Australia, palagi kong naramdamang malapit ako sa pagiging Filipino. Sa ilang paraan, mas Filipino ang pakiramdam ko kaysa Australian, bagaman naunawaan ko rin kalaunan ang pamumuhay na Australian dahil iyon ang kapaligirang kinalakhan ko.

Sa palagay ko, bahagi ng karanasang iyon ang paglaki sa Australia habang kitang-kita na Filipino ako. May mga pagkakataong naging mulat ako sa aking hitsura at sa paraan ng paghubog nito sa pagtingin ng ibang tao sa akin. Pero hindi ko kailanman naramdaman na kailangan kong patunayan ang aking Filipino identity o kuwestiyunin kung kabilang ba ako rito.

Habang tumatanda ako, naunawaan ko na ang pagiging Filipino-Australian ay hindi nangangahulugang kailangan kong pumili ng isang identity at talikuran ang isa.

Maaari akong maging pareho.

Maaari kong maunawaan ang kulturang Australian at ang paraan ng pamumuhay na kinalakhan ko, habang nananatiling malalim ang koneksiyon ko sa aking Filipino heritage, sa aking pamilya at sa aking komunidad.

03 — Ang tunay na ipinapasa

Para sa akin, hindi nasusukat ang pagiging Filipino sa dami ng Tagalog na sinasalita ko, sa dalas ng pagbisita ko sa Pilipinas, o sa kung akma ba ako sa isang partikular na inaasahan tungkol sa kahulugan ng pagiging Filipino.

Tungkol din ito sa mga pagpapahalagang minana ko, sa mga ugnayang pinananatili ko at sa paraan ng pagpili kong dalhin pasulong ang aking pamana.

Isang malinaw na halimbawa nito ang pagpapakilala ko ng ‘mano po’ sa aking extended family.

Napagtanto ko na ang ating pamana ay hindi lamang isang bagay na iniingatan natin sa pamamagitan ng pag-alala sa nakaraan. Iniingatan natin ito sa pamamagitan ng ginagawa natin sa kasalukuyan.

Ang ating pamana ay hindi lamang isang bagay na iniingatan natin sa pamamagitan ng pag-alala sa nakaraan. Iniingatan natin ito sa pamamagitan ng ginagawa natin sa kasalukuyan.

Maging pagsuporta man iyon sa ating mga komunidad, pagdiriwang ng ating kultura, pagtulong sa susunod na henerasyon, o pagtiyak na naaalala ang mga taong madalas malampasan, nagiging bahagi ng kuwentong iniiwan natin ang mga pagkilos na iyon.

Mas marami rin akong natutuhan tungkol sa sarili ko.

Sa palagay ko, noon pa man ay malakas na ang pakiramdam ko ng pananagutan at ang hangarin kong maglingkod, pero tinulungan ako ng paglalakbay na ito na maunawaang isa ang aking Filipino identity sa mga paraan ng pagpapahayag ko ng mga pagpapahalagang iyon.

Hindi hiwalay ang aking pamana sa kung sino ako o sa gawaing pinipili kong gawin. Bahagi ito ng kung ano ang nag-uudyok sa akin.

04 — Ang pinipili kong dalhin pasulong

Kung may isang bagay akong nais dalhin ng susunod na henerasyon, iyon ay ang pagpapahalaga sa komunidad at ang pag-unawang may pananagutan tayong alagaan ang isa’t isa.

Sa palagay ko, isa sa magagandang bagay sa kulturang Filipino ang napakalalim na ugnayan ng pamilya at komunidad. Makikita ito sa paraan ng pagharap natin para sa isa’t isa, pagdiriwang sa mahahalagang yugto ng buhay ng bawat isa, pagsuporta sa isa’t isa sa mahihirap na panahon, at pagpapadama sa mga tao na kabilang sila.

Nais kong maranasan ng susunod na henerasyon ang gayunding pakiramdam ng koneksiyon. Nais kong malaman nila kung saan sila nagmula, ipagmalaki ang kanilang pamana at maunawaang madadala nila ang kanilang identity nang may kumpiyansa saanman sila dalhin ng buhay.

Pero nais ko ring maunawaan nila na ang pag-iingat sa ating kultura ay higit pa sa pagkain, sayaw, wika o mga tradisyon, gaano man kahalaga ang mga iyon.

Tungkol ito sa mga pagpapahalagang nasa likod ng mga iyon.

Ito ang paggalang na ipinapakita natin sa mga nakatatanda, ang pagkabukas-palad natin sa iba, ang kahalagahan ng pamilya, at ang kahandaang maglingkod nang walang hinihintay na kapalit.

Iniisip ko ang mga magulang at lolo’t lola ko at ang halimbawang ipinakita nila sa akin.

Napakalaking bahagi ng kung sino ako ang nagmula sa pagmamasid sa kanilang maglingkod, magsakripisyo at magmalasakit sa iba. Ito ang mga bagay na nais kong dalhin pasulong.

May bahagi ba sa kuwento ni Rachel na nagpapaalala sa iyo ng sarili mong kuwento?

Baka ang paglaki sa pagitan ng mga kultura.
Isang tradisyong iba ang naging pagkaunawa mo habang tumatanda ka.
Ang mga pagpapahalagang ipinasa ng pamilya mo nang hindi kailangang ipaliwanag.
O ang mapagtantong hindi mo kailangang pumili ng isang bahagi ng sarili mo kaysa sa isa.

Ano ang naaalala mo dahil dito?

IBAHAGI ANG MAHALAGA SA IYO
← Meet the Voices