Skip to content
Kapwa Pinoy Pamana
← Meet the Voices

TINIG #03 · ESTADOS UNIDOS

Mike M.

Ang kuwentong sana’y nakasama ko sa paglaki

01 — Sinusubukang makibagay

Ipinanganak at lumaki ako rito sa US. Noong bata pa ako, desperado akong makibagay sa mga kaugalian at kulturang Amerikano, kaya napabayaan ko ang sarili kong pamana bilang Filipino.

Napakaraming maliliit na bagay.

Sinisikap kong ang baon ko ay kapareho lamang ng kinakain ng ibang mga bata, sa halip na magdala ng pagkaing Filipino. Iniiwasan ko ring gumamit ng mga salita o ekspresyong Filipino sa paaralan.

Wala akong maisip na iisang partikular na pangyayari. Ganoon lang talaga ang mga ginagawa ko noon.

Nang medyo tumanda na ako saka ko lamang napagtanto kung gaano kalaking bahagi ng sarili ko ang napabayaan ko.

02 — Nang mapagtanto ko ang itinulak ko palayo

Sa totoo lang, tumanda lang talaga ako.

Napagtanto kong napakalaking bahagi ng pagkatao ko ang pagiging Filipino, at matagal ko itong itinatwa.

Sa palagay ko, ang mas maraming panahong kasama ang pamilya ang tumulong sa aking yakapin ito.

At nang mapagtanto ko kung gaano ko napabayaan ang sarili kong pamana bilang Filipino, napuno ako ng panghihinayang.

Kaya mula pa noong high school hanggang ngayon, talagang pinagsisikapan kong yakapin at suportahan ang ating kultura at komunidad.

03 — Ang kuwentong sana’y mayroon ako

Nang unang ianunsiyo ng DreamWorks ang Forgotten Island, labis akong natuwa dahil bihira tayong magkaroon ng mga kuwentong tulad nito.

Sa totoo lang, punong-puno ako ng pagmamalaki—bilang isang Filipino sa entertainment industry at bilang tagahanga ng animation—dahil sa wakas, hindi lamang tayo nagkaroon ng animated na kuwentong nakaugat sa ating kultura at tampok ang ating mitolohiya, napakaganda rin talaga nito.

Talagang nakakatawa, kapana-panabik at madamdamin.

Sa madaling salita, isa itong NAPAKAGANDANG pelikula, bukod pa sa pagiging isang pelikulang Filipino.

“Sa palagay ko, mas ipinagmamalaki sana ng sampung taong gulang na ako ang pagiging Filipino.”

Sa palagay ko, mas marami sanang natutuhan ang batang ako noon tungkol sa kanyang kultura at kung bakit napakaespesyal nito.

At napagtanto sana niyang hindi siya nag-iisa sa mundo.

Na higit na mas malawak ang komunidad kaysa sa kanya. May ibang mga taong may kahalintulad na karanasan, at may pagkakatulad din ang ating mga karanasan sa mga karanasan ng ibang kultura.

Si Mike sa isang DreamWorks event para sa Forgotten Island.

Si Mike sa isang DreamWorks event para sa Forgotten Island.

04 — Tiyaking makikita ito ng susunod na salinlahi

Dahil dito, ginusto kong suportahan at ipakilala ang pelikula hangga’t maaari, upang mas mayakap ng mga bagong salinlahing katulad ko ang kanilang pamanang Filipino sa US kaysa sa nagawa ko noon.

Upang matuklasan ng mga Filipino-American na mas bata sa akin kung saan sila nagmula at kung gaano kaganda ang ating kultura.

Hindi ko akalaing magiging ganoon kaganda ang pelikula, at labis akong nagpapasalamat sa lahat ng naging bahagi nito—lalo na kina Joel at Januel—dahil nilikha nila ito at matagumpay nilang naisakatuparan nang higit pa sa anumang naisip ko.

Maaaring hindi naging napakalaking tagumpay ang pelikula gaya ng nararapat, ngunit ang katotohanang umiiral ito, at matutuklasan ito ng mga susunod na salinlahi at makikita nila kung gaano ito kahusay sa mga darating na taon, ay magbibigay-inspirasyon sa iba pang Filipino-American na yakapin at ipagmalaki ang kanilang kultura at pamana sa mga susunod pang salinlahi.

05 — Ang kahulugan sa akin ng pagiging Filipino ngayon

Napakalaki ng kahulugan nito.

Malaki na rin ang ipinagbago ng mundo.

Mas kailangan nang lumaban ng mga taong mula sa iba’t ibang kultura upang magkaroon ng lugar sa bansang ito, dahil lubhang tumalikod sa kanila ang kulturang Amerikano sa gitna ng pagkakahati sa pulitika na nilikha ng mga rasistang nasa matataas na posisyon ng kapangyarihan.

Sa panahon ngayon, mas mahalagang yakapin ko—at nating lahat sa komunidad—ang kulturang Filipino, dahil kailangang malaman ng mundo na narito tayo at may karapatan tayong mamuhay sa US.

Noong dekada 90, kailangan na rin nating ipaglaban ang karapatan nating mabuhay, pero wala pang ICE na umiikot at nagtatangkang ipa-deport ang mga residenteng hindi puti na nais lamang mamuhay nang payapa.

Kaya mahalaga noon ang pangangailangang yakapin ang ating kultura, ngunit tila hindi ito kasimbigat at kasing-apurahan gaya ngayon.

06 — Ang sasabihin ko sa batang ako noon

Mahalagang suportahan mo ang iyong kultura at tandaan na bahagi ito ng pagkatao mo.

Ang mga taong pilit mong kinakaayonan ay hindi ka kailanman lubos na mauunawaan at, nakalulungkot, hindi ka rin nila lubos na tatanggapin.

Kaya kailangan mong tanggapin ang sarili mo at ang iyong kultura, dahil walang ibang gagawa nito para sa iyo.

May karapatan kang maging Filipino at maging bahagi ng bansang ito.

Yakapin mo ito at ipaglaban.

May bahagi ka ba ng iyong sarili na itinago mo para lang makibagay?

Marahil iyon ang pagkaing baon mo sa paaralan.
Isang wika o ekspresyong hindi mo na ginamit.
Isang tradisyong pinili mong huwag banggitin.
O isang bahagi ng pagiging Filipino na kalaunan mo lamang natutuhang pahalagahan.

Anong bahagi ng sarili mo ang natagpuan mong muli?

IBAHAGI ANG MAHALAGA SA IYO
← Meet the Voices