Ipinanganak at lumaki ako sa Monaco sa dalawang magulang na Pilipino mula Bicol. Dumating sila roon humigit-kumulang apatnapu’t limang taon na ang nakalipas at ipinamana sa akin ang paggalang, sipag, sakripisyo at malalim na pagmamahal sa pamilya.
Kadalasang Ingles ang gamit ng aking mga magulang sa pakikipag-usap sa akin. Tulad ng maraming anak ng ikalawang salinlahi, naiintindihan ko ang Filipino ngunit hindi ko ito gaanong nasasalita. Noong tinedyer ako, lumapit ako sa wika sa pamamagitan ng mga teleserye.
Lumaki ako sa Europa, ngunit nanatiling matibay ang tatak na Pilipino sa akin.
Sumayaw ako ng tinikling, naging ingat-yaman ng Philippine Association of Monaco, at nakita kong naging pangulo nito ang aking ina. Lumaki ako sa Europa, ngunit nanatiling matibay ang tatak na Pilipino sa akin.
Sa bawat pag-uwi sa Pilipinas, ang pinakamahalaga sa akin ay ang pagsasama-sama ng mga pinsan—isang pagkakataong isantabi ang mga problema at magsaya sa piling ng isa’t isa.
Anong bahagi ng iyong identidad ang nanatili kahit wala kang mga salitang maipangalan dito?
